postheadericon Życiorys Fryderyka Chopina

Jedną z największych polskich postaci, jest wciąż żywy kompozytor rodem z Żelazowej Woli. Fryderyk Chopin uznawany jest dziś za jeden z największych talentów muzycznych świata.

Chociaż Chopin przyszedł na świat w niewielkiej wsi, całe swe życie spędził w Warszawie oraz innych miastach Europy. Miłość do terenów wiejskich, jednakże została w nim zakotwiczona, ponieważ rodzice pianisty, przyjaźniąc się z rodami ze wsi, często gościli w ich wiejskich posiadłościach. Frycek chłonął tamtejsze powietrze, obserwował roślinność i zwierzęta. Wkrótce zafascynował się także ludowością Mazowsza, które w późniejszych latach, znawcy muzyki odkrywali w kolejnych jego dziełach. Duży wpływ na wrażliwość chłopca miała jego matka oraz także muzykująca siostra Ludwika.

Utwory pisane przez Fryderyka różnicuje stan jego ducha oraz zdrowie. We wcześniejszym okresie, młody Chopin tworzył przede wszystkim mazurki oraz polonezy. W utworach, jak Rondo à la Mazur szczególnie dobrze widzimy wspomnianą ludowość. Natomiast w jego późniejszych okresie – lata 1830-1839 – powstało wiele wspaniałych ballad oraz nokturnów. Są to dzieła dojrzałe i silne w swej wymowie. Widzimy więc, iż talent polskiego kompozytora ewoluował, choć wciąż w dużej mierze zależny był od jego przeżyć oraz miłości, jakie dane było mu przeżyć. Ostatni okres twórczości pianisty, ma związek z jego chorobą oraz toksycznym romansem z George Sad. Do najistotniejszych dzieł pianisty należy zaliczyć  wspomniane Rondo czy też Marsz Żałobny, Nokturn f-moll op.55 nr 1 oraz Etiuda E-Dur. Dzieła Chopina elektryzują, choć w wielu momentach muzyka, jest dość jednostajna a nawet monotonna. Dla miłośników Chopina, największe znaczenie mają najbardziej polskie z polskich utwory: polonezy oraz mazurki.

Chopin to postać znana na całym świecie, dlatego też w okresie na który przypadają rocznice jego narodzin oraz śmierci, w wielu miejscach organizowane są festiwale ku jego pamięci. Najważniejszym natomiast z wydarzeń cyklicznych, jest odbywający się od 1927 r. Międzynarodowy Konkurs Chopinowski, którego zwycięzcami było czworo Polaków.

Jak wielu Polaków tamtych lat, również Fryderyka Chopina nie ominęła przymusowa emigracja. Opuszczając Polskę oraz tych, z którymi był niezwykle zżyty, czuł się niejednokrotnie osamotniony, co zresztą ma wyraz w utworach wówczas powstałych. Na Wielkiej Emigracji poznał takie osobistości jak A. Mickiewicz czy J. U. Niemcewicz. Pianista i kompozytor zmarł przebywając na emigracji. W ostatnich latach chorował na gruźlicę.